tag:blogger.com,1999:blog-32602202011-04-21T16:50:19.987-07:00socialJalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-814524902002-09-11T05:38:00.000-07:002002-09-11T05:48:12.000-07:00<b>گرداب </b> <i>قسمت دوم</i> <br />اين اولين باري بود كه خود را ميديد.آن هم از طريق ماهيتي مرموز كه از درون آن سوراخ به داخل تراوش مي كرد. آنجا انگار هوا بهتر بود واز آن رطوبت خ�ه كننده خبري نبود.مي توانست راحت تر تن�س كند.احساس سرخوشي به او دست داد.احساس مي كرد كه آنطر� بايد خبر هايي باشد . اكنون كه خاطره آن لحظات در ذهنش جاري ميشد از كار خود و ترسويي خودش پشيمان بود. چرا ترسيد ؟ چرا آن درخشندگي را بيشتر تجربه نكرد و از همه بدتر اينكه از وقتي كه از نزديك آن غار درخشنده بازگشته بود ديگر بويي عجيب و مشميز كننده اي را ميشنيد و اين ا�كار مدام مثل گرداب در�كرش چرخ ميزدند و او را بيشتر و بيشتر در ح�ره خودش �رو ميبردند... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-81452490?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-803577582002-08-17T07:16:00.000-07:002002-08-17T23:46:15.000-07:00<b>گرداب</b> <i>قسمت اول</i> <br />از وقتي كه به خاطر مي آورد آنجا بود.تصاويري محو از لكه ها يي متحرك كه بر ديواره ي مشبك و استوانه اي شكل آنجا مدام وول مي زدند. اين محل سابق بر اين برايش جذابيت خاصي داشت.رطوبت بالا ، غذاي محيا و زندگي راحت درجمع همان لكه هايي كه او نيز خود را جزيي از همان ها مي پنداشت. <br />اما از وقتي كه براي ارضاء حس كنجكاوي و از سر ت�نن ، سري به بالاتر ها زده بود، ديگر سكونت در محل كنوني ، خسته كننده ، تهوع آور و مرگبار مينمود. حتي ديگر به اشارات دوستان خود نيز توجهي نداشت. پيشتر همينكه بوي يكي از آنها به مشامش ميخورد يا اينكه شاخكي زير شكمش را قلقلك ميداد ، �ورا دست و پاي خود را گم ميكرد. اما اكنون در يك ح�ره كوچك به اندازه هيكل خود خزيده ، كز كرده بود و به آن لحظه �كر ميكرد. <br />احساس كسالت داشت. حتي تصور اينكه حركاتي مشابه ديگر لكه ها از خود بروز دهد ، برايش مشكل مينمود. احساس سنگيني تا درونش ن�وذ كرده بود ، اصلا عوض شده بود. �قط در �كر آن كش� بزرگ بود. خوب يادش مي آمد <br />آن ستون زننده اي كه از آن سوراخ به داخل وجود او ن�ود كرده ، �كر و مخيله ي او را بر هم زده بود. اول ترسيد. اما كمي كه گذشت به آن خو گر�ت.نزديك تر شد. مگر ممكن بود...؟ چيزي كه درون آن ستون زننده و عجيب مي ديد باور كردني نبود ، دستاني سياه و قهوه اي و كرك دار و شاخكهاي نازكي كه بدون اختيار او بالاي سرش در هوا تاب مي خوردند.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-80357758?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-787729292002-07-10T05:28:00.000-07:002002-07-10T06:18:38.000-07:00بعضي ها ذاتا’’ با مزه اند. ديروز با يكي از آنها آشنا شدم. اسمش <b>مسعود</b> است. <a href="http://neda.blogspot.com">ندا</a> معر�ي اش كرده بود. مسعود به غير از مطلبي كه به <a href="http://ehsan.blogspot.com">احسان</a> نوشته ، با چند ن�ر از بلاگرها مانند <a href="http://pinkfloydish.blogspot.com">پينك �لويديش </a>و <a href="http://khorshidkhanoom.blogspot.com">خورشيد خانم </a>و... به صورت مشترك و به زبان انگليسي در وب لاگي به نام <a href="http://blogiran.blogspot.com">بلاگ ايران </a>، در مورد ايران و مسايل آن مطلب مي نويسند. برايشان آرزوي مو�قيت دارم . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-78772929?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-786794772002-07-08T01:27:00.000-07:002002-07-08T01:43:37.000-07:00<a href="http://jaarchi2.blogspot.com">وب لاگ جارچي</a> در بخش مصاحبه ، گ�تگويي دارد با <a href="http://fozool.blogspot.com">نت پد ايراني</a>. خواندنش خالي از لط� نيست. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-78679477?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-784577472002-07-02T03:47:00.000-07:002002-07-02T04:00:24.000-07:00دوست خوبم آقاي <b>نگاهي</b> در سايت خود مطلبي نوشته اند در مورد روسپيگري ، تحت عنوان : <b>آيا روسپي رو س�يد است؟</b>...خودتان بخوانيد.جالب است. لينكش را سمت چپ پيدا ميكنيد. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-78457747?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-778388512002-06-17T01:43:00.000-07:002002-06-17T02:02:12.000-07:00<b>حكايت ني نواز </b><i>قسمت ششم</i> <br />ني نواز مثل بيد داشت ميلرزيد . اميد داشت تا شاه دستور ع�و او را هم صادر كند.اما شاه به ساز او نگاه ميكرد و در عين حال از مغزش تصميم غريبي تراوش ميشد. پيش خودش مي گ�ت : هم سازش در حدي است كه بتوان حكم را اجرا كرد و هم اينكه همگان بدانند كه ما هم هستيم وعظمت شاه برايشان بيشتر روشن شود.....! <br />به محض اينكه اين �كراز سرش گذشت با شدت �رياد كشيد : جلا...............د ! <br /> جلاد كه در آن لحظه �اصله كمي با شاه داشت از اين حركت شاه ناگهان ترسيد و به هوا پريد و از هولش يك د�عه يك دور به دور خودش چرخيد و بعد خودش را انداخت زير پاي شاه و گ�ت : قبله عالم... <br />از اين حركت جلاد دوباره صداي خنده به هوا ر�ت. <br />شاه كمي صبر كرد و گ�ت : بايد حكم را در مورد اين احمق اجرا كني ! جلاد حسابي يكه خورد . خودش �كر مي كرد كه ن�ر آخر هم مانند بقيه راحت برود پي كارش....در اين �كر بود كه شاه دوباره �ريا كشيد : پس منتظر چي هستي.؟ ني نواز نا باورانه به شاه نگاه ميكرد اما هنوز هم اميد وار بود تا شايد.......اما براي جلاد چاره اي نمانده بود جز اطاعت امر ... بعد از لحظاتي صداي �رياد ني نواز به هوا خا ست........» <br />داستان كه تمام شد دوباره بناي خنده را گذاشت. گ�تم نكند در خيالت مرا به جاي ني نواز قصه ات �رض كرده اي......؟ خنده مجال صحبت را از او گر�ت بود...با سر اشاره مثبت كرد ! بعد با زحمت گ�ت : آخر تو هم كمي بد <br />شانس هستي ها ...مواظب خودت باش...! برگشتم ديدم خانمش هم دارد ميخندد ! من هم خنده ام گر�ته بود...حالا هر سه داشتيم ميخنديديم...!!! <i>پايان </i> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-77838851?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-776047212002-06-11T03:54:00.000-07:002002-08-04T04:02:52.000-07:00<b>حكايت ني نواز </b><i>قسمت پنجم</i> <br />شاه با انگشت سبابه و شصت خود چانه اش را مي مالاند . سكوت عجيبي روي ن�س ها سنگيني ميكرد. شا ه رو كرد به جلاد : «- ميدانم در �كرت چه مي گذرد ! حق با تو است. نمي شود ساز را آن تو كرد ! جهنم...من <br />از خطاي اين مطرب گذشتم. سپس با چهره عصباني رو كرد به مطرب : «- مرديكه م�ت خور بخت با تو يار بود زود ازجلوي چشم من دور شو تا تصميم ديگري نگر�ته ام...» <br />مطرب تا اين را شنيد با دست پاچگي از جا پريد و هنوز شلوارش را درست بالا نكشيده بود كه پا به �رار گذاشت و در حالي كه مي دويد شلوارش را گر�ته بود كه پايين نيا�تد. صداي شليك خنده به هوا ر�ت. تماشاچيان از ته دل ميخنديدند.انگار براي ديدن نمايش به آنجا آمده بودند. <br />خود شاه از ديدن اين صحنه داشت از خنده روده بر ميشد و از چشمهايش اشك ميريخت. پيش خودش به خود دست مريزاد ميگ�ت كه يك چنين ت�ريحي را براي خود محيا كرده است. كمي گذشت و خنده ها �رو كش كرد. <br />شاه كمي خودش را جابجا كرد و قيا�ه جدي تري به خود گر�ت و گ�ت: «- ن�ر بعدي را بياوريد...! » ن�ر بعدي نوازنده تار بود. <br />جلاد همان مراحل اجراي حكم را تكرار كرد. يعني دستانش را بست و او را به حالت چهار دست و پا در آورد. اما تار هم در حد و اندازه هايي نبود كه بتوان با آن حكم شاهي را اجرا كرد.شاه مدتي تظاهر به ت�كر كرد <br />و سپس گ�ت: «- مرديكه پدر سوخته تو هم پاشو برو گمشو تا تصميم ديگري نگر�ته ام...» <br />�رار نوازنده تار نيز مانند ن�ر قبل شديدا’’ باعث ت�ريح و خنده حضار شد. شاه �رار او را با انگشت نشان ميداد و ميخندد. به همين ترتيب نوازندگان ديگر يك به يك از مهلكه جان سالم به در مي بردند و باعث ت�ريح حضار و <br />به خصوص شاه ميشدند تا اينكه نوبت به ن�ر آخر رسيد. او نوازنده ني بود !.......ادامه دارد <br /> صور<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-77604721?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-770228602002-05-27T06:53:00.000-07:002002-05-29T08:57:53.000-07:00<b>حكايت ني نواز</b> <i>قسمت چهارم</i> <br />شاه در اين �كر بود كه اجراي حكم شيطنت آميز خود را از كدام يك از اين بي نوا ها شروع كند كه ديد جلاد دست انداخت خ�ت يكي از آن �لك زده ها را چسبيد و كشان كشان آورد نزديك. او نوازنده ضرب بود. شاه چيزي نگ�ت ، اما تبسمي روي لب داشت . مثل اين بود كه ديگر اين ما جرا برايش يك ت�ريح شده بود. عابران از همه جا بي خبر هم به خيل بينندگان مدام اضا�ه ميشدند تا حس كنجكاوي خود را ارضاء كنند و از علت تجمع سر در بياورند. تمام چشمها به بازيگران اين معركه يعني شاه ، جلاد و مطربان دوخته شده بود. <br />جلاد مطرب را به حالتي در آورد تا بتواند راحت تر حكم را اجرا كند ! مطرب التماس ميكرد ، اشك ميريخت ، طلب بخشش مي نمود ...جلاد دستهايش را بست و شلوار او به زور پايين كشيد . چشمها از حدقه داشت بيرون ميزد. <br />نوازندگان چهار ستون بدنشان ميلرزيد. انگار سكه هايي كه خورده بودند به صورتي نا مريي داشت از دماغشان بيرون ميريخت . صحنه غريبي بود . نوازنده ضرب چهار دست و پا روي زمين داشت ضجه ميزد . انگا ر كه اجراي حكم شروع شده بود ! <br />جلاد تمبك را به دست گر�ت و كمي بالا پايين كرد. اين نكته �كرش را شديدا‘‘ مشغول كرده بود كه چطور اين لامصب را در ما تحت اين بي نوا جاي دهد ! هي يك نگاهي به ك�ل مطرب مي انداخت و يك نگاه به ساز، و اين <br />تكرر نگاه هاي جلاد به ساز و ما تحت مطرب باعث شد كه شاه بيشتر خنده اش بگيرد اما شاه در حالي كه سعي ميكرد مانع از خنده خود شود رو به جلاد كرد و گ�ت : مرديكه منتظر چه هستي !؟ نمي خواهي حكم ما را اجرا <br />كني ؟ <br />جلاد بيچاره كه تا كنون يك چنين موردي به پستش نخورده بود باز نگاهي به ساز و سپس كون ور قلمبيده مطرب كرد و سرش را خاراند ! چطور ميبايد اين كار را انجام ميداد ؟ از طر�ي تعلل او ميتوانست خشم شاه را برانگيزد و برايش گران تمام شود ! او خود حراسان بود ! <br />گيجي و سر در گمي جلاد شاه را بيشتر به خنده مي انداخت ، تا حدي كه تني چند از نزديكان و مقربان جرأت پيدا كردند تا از شاه بخواهند تا به آن بيچارگان امان دهد و از سر تقصيرشان در گذرد.... <i>ادامه دارد</i> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-77022860?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-769538632002-05-25T00:45:00.000-07:002002-05-25T00:53:26.000-07:00<b>حكايت ني نواز </b> <i>قسمت سوم </i> <br />نوازندگان از بركت و لط� شاهانه مدتي براي خودشان گشتند و مشغول ت�ريح و عيش و نوش شدند ـ البته بجز ني نواز كه چيز دندان گيري نصيبش نشده بود . بعد از مدتي كه ك�گيرشان به ته ديگ خورد بار ديگر دور يگديگر گرد آمدند و كار سابق را از پيش گر�تند. مدتي نيز به همين منوال گذشت تا اينكه آن شاه بار ديگر گذارش از همان شهر ا�تاد و پيش خود گ�ت بهتر است باز هم از همان معبر عبور كنيم ، بلكه از ترنم و نواي ساز آن گروه بهره اي بريم و دلي شاد كنيم، و همان كرد. <br />نوازندگان مشغول اجراي قطعه اي بودند كه ناگهان متوجه خيل شاهي شدند.اما اين بار از آنجايي كه مزه سكه هاي طلا زير دندانهايشان مانده بود ، به طمع دريا�ت انعام مجدد خواستند كه بهتر بنوازند.اما چون كار هنر با حس و حال و دل همراه است، نتيجه كار معكوس از آب در آمد و حسابي خارج زدند...! شاه كمي گوش كرد و هر لحظه ابروانش بيشتر در هم گره ميخورد و به ناراحتي اش ا�زوده مي شد .تا آنجا كه قبل از اتمام قطعه دستور داد تا سربازان با جبر و بي حرمتي آنها را تا محل كجاوه ي شاه خركش كردند و به حضور آوردند. <br />اكنون شاه ايستاده بود و در حالي كه نگاهش را تك تك روي نوازندگان مي لغزاند با عصبانيت گ�ت : اي حرامزاده ها آن روز اين همه خرجتان كردم و احترام برايتان قا يل شدم..... اين چه ا�تضاحي بود كه به بار آورديد !!؟ <br />نوازندگان از �رط خجالت سرهايشان را پا يين انداخته بودند. شاه كمي مكث كرد سپس لبخند مرموزي روي چهره اش نشست كه حاكي از تصميمي بود كه به مخيله اش خطور كرده ، سپس �رياد زد : جلاد....! <br />رنگ از چهره حاضران پريد. �ضاي سنگيني حكم�رما شد و بدنهاي نوازندگان شروع به لرزه كرد. <br />ناگهان يك نكره بد تركيب و بد قواره مثل ديو بي شاخ و دم پريد وسط. يك شمشيري به خودش بسته بود كه زهره هر كسي را آب ميكرد. آمد جلو تعظيم كرد و به نشانه احترام روي يك زانوي خود نشست و گ�ت : امر ب�رماييد <br />سرور من . <br />شاه گ�ت : كار سختي برايت دارم... كاري كه تا بحال مشابه آن را انجام نداده اي...! جلاد تعجب كرد اما بروي خودش نياورد و گ�ت : من مطيع امر اعليحضرت اقدس همايوني هستم. <br />شاه گ�ت : مي دانم كه عادت كرده اي كه با يك ضربه سر محكومين را از تن جدا سازي و بروي دنبال كارت اما اين بار...خنده اي كرد و گ�ت : بايد ساز هر يك از اين احمق ها را هر طوري كه مي شود در ما تحتشان كني تا <br />همگان بدانند كه شاه م�ت خور نمي پروراند ...! ر�ته اند سكه ها را كو�ت كرده اند حالا ببين چطور مي زنند ! <i>ادامه دارد</i> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76953863?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-767969462002-05-21T06:34:00.000-07:002002-05-21T10:15:35.000-07:00<b><b>حكايت ني نواز</b></b> <i>قسمت دوم</i> <br />برگشتم داخل اتاق. آقا خنده اش بريده بود.داشت اشكهايش را پاك مي كرد. صدايش را كمي صا� كرد وگ�ت : مگر داستان ني نواز را نشنيده اي...؟ منتظر جواب من نشد. پس بگذار برايت بگويم چرا ميخندم... <br />«ـ روزي شاهي از شهري عبور مي كرد- حالا كدام شاه و چه شهري خدا مي داند، از قضا به گروهي از نوازندگان دوره گرد برخورد كه مشغول اجراي موسيقي بودند و چنان غرق در حال و هواي خود كه متوجه حضور <br />شاه و خيل همراهش نشدند. شاه دستور ايست داد. به نواي خوش و دل نشين سازها گوش سپرد و به دلش نشست. پس از اتمام قطعه دستور داد تا نوازندگان به شر� حضور رسند. سپس به خزانه دار خود امر كرد كه از خزانه شاهي هر يك را به قدر گنجايش سازش ، زر دهند ـگويا اين شاه هم تمامي خدم و حشم و دارايي خود را به دنبال خود يدك مي كشيده ، القصه نوازنده ضرب نانش در روغن بود ، همينطور نوازندگان تار ، سنتور و...كه از هولشان سريع سازهايشان را شكستند تا تمام و كمال از الطا� ملوكانه بهره مند شوند. نوبت به نوازنده ني رسيد. هر چه كرد بيش از تعداد اندكي در سازش جاي نگر�ت وناچار پس از دست بوسي قبله عالم هر كس به دنبال كار خويش روان شد...<i>ادامه دارد</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76796946?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-765777972002-05-15T08:22:00.000-07:002002-05-15T08:28:56.000-07:00<b>حكايت ني نواز </b> <i>قسمت اول </i> <br />بعضي از اوقات كه حس و حالي پيدا ميكنم، مي روم سراغ ني ام.كمي با كوكش ور ميروم ، بالا و پاييني مي كنم و بعد شروع ميكنم به نواختن. ساز عجيبي است. صداي غريبي از آن بيرون مي آيد.اين نكته هنوز هم برايم سؤال است كه چطور اين نوا از درون اين لوله تهي و تو خالي توليد ميشود؟ صداي ني برايم هميشه يك حالت وص� ناپذيري ايجاد ميكند.يك حالت شور و از خود بي خودي . طوري كه انگار ساز با من يكي ميشود و از اين حالت عر�اني كه در من به وجود مي آورد مست ميشوم... <br />چندي پيش مهماني داشتم.يكي از دوستان قديمي . از قضا ني من در گوشه اتاق جا مانده بود، چرا كه عموما‘‘ سعي ميكنم سازم را در معرض ديد قرار ندهم. آقا تا چشمش به ني ا�تاد لبخند موزيانه اي زد و پرسيد: ـ هه هه، اون ني است ؟ نميدانم اين خنده زير زيركي او از كدام ت�كري در مغزش ريشه ميگر�ت زيرا هر چه بود باعث شد كه خنده اش بيشتر شود. بعد ادامه داد: ـ بيا و كمي بزن...هر چه ط�ره ر�تم ا�اقه نكرد.پايش را كرده بود توي يك ك�ش كه تا نزني نمي شود! آنقدر اصرار كرد كه از رو ر�تم.اما شروع كردن همان و خنديدن طر� همان.حالا نخند و كي بخند.يك دقيقه نشده بود كه ديدم ن�سش دارد بند مي آيد ! مكث كردم. از عكس العمل او دلگير شده بودم . با ناراحتي گ�تم: براي خنده نيست ها ! <br />در حالي كه از زور خنده سرخ شده بود و به زحمت صحبت ميكرد گ�ت : - ببخشيد... ببخشيد...خوب ... بزن بزن...اما تا شروع كردم دوباره از خنده ريسه ر�ت.صورتش شد مثل لبو.ن�سش بند آمد. خانمش از ترس چند ضربه به پشتش زد انگار كه چيزي در گلويش گير كرده باشد. كمي ترسيدم. بلند شدم ني را از اتاق بردم بيرون. آخر تا چشمش به ساز مي ا�تاد خنده امانش را مي بريد. انگار كه به آن حساسيت پيدا كرده بود...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76577797?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-765282042002-05-13T23:59:00.000-07:002002-05-13T23:59:58.296-07:00<b>راستي</b> ، ديدم كه دوست خوبم <a href="http://www.amirhesabdar.blogspot.com">امير حسابدار </a>نوشتن را از سر گر�ته است. آرزوي مو�قيت و كاميابي برايش دارم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76528204?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-763001302002-05-08T04:25:00.000-07:002002-05-08T04:28:49.000-07:00چندي است به اين موضوع �كر ميكنم كه اگر بميرم تكلي� وب لاگم چه ميشود! يعني دوست دارم اگر اين ات�اق بيا�تد خبرش در وب لاگ خودم بيايد ، پايان كار مشخص شود. <br />ديروز پيش <a href="http://www.shahriarab.blogspot.com">شهريار</a> بودم. ياد اين قضيه ا�تادم. به او گ�تم اسم رمز مرا بگير و داشته باش ، اگر مردم خبرش را در وب لاگم درج كن.خيلي جالب ميشود نه !؟ <br />خنده اش گر�ت و گ�ت اث�اقا‘‘ ديروز نزديك بود يك ماشين به من بزند كه باعث شد خود من هم به اين نتيجه برسم ! اگر بميرم وب لاگم چه ميشود! <br />خلاصه هر دو ، لاگين و پسوردها يمان را به هم داديم !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76300130?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-762164882002-05-06T05:06:00.000-07:002002-05-07T06:15:19.000-07:00 بعد از مدتي به اين نتيجه رسيدم كه نوشتن سخت است. نميشود هميشه زياد و در عين حال خوب نوشت ـ عجب كش� بزرگي كردم! <br /> حالا خوبه روزنامه نگار نشدم، و سردبير هم خودم هستم وگرنه با اين وضعيتي كه من مي نويسم ه�ته دوم كارم اخراج بودم.اشكال كار اينجاست كه مطلب دارم اما نميدانم چطوري جمع و جورشان كنم.براي همين به صرا�ت ا�تادم چند تا از نوشته هاي قديمي ام را بياورم. يادم آمد سال 70 يك داستان كوتاه نوشته بودم . الان يك ه�ته است كه دارم دنبالش ميگردم اما لا مصب نيست كه نيست.انگار آب شده ر�ته توي زمين.تمام خنزرپنزر هايم را ريختم به هم،اما پيدايش نكردم. هر چند كه از دولتي سر اين جستجو خيلي از گمگشته هايم را يا�تم،اما در هر حال <b>ساحره</b> خانم را پيدا نكردم ـ اين اسمش بود. <br />آدم وقتي مطلبي را مينويسد چقدر سختش مي آيد كه دوباره بنشيند و همان را يك بار ديگر از حا�ظه اش بريزد روي كاغد.مثل اين است كه مادري بچه اي را كه زاييده است دوباره بزايد! مگر ميشود ؟ اما چاره اي نبود.نشستم دوباره نوشتم.دوباره زاييدمش . هر چند كه ساحره خانم الان 10 سال را پر كرده اما نا سلامتي دوباره متولد شده است ، بهتر نيست اسمش را عوض كنم !؟ <br /> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-76216488?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-759940302002-04-30T01:12:00.000-07:002002-04-30T01:27:29.000-07:00<b> كابوس </b><i>قسمت پنجم</i> <br />‹›« ببين در هر صورت گلدوزي و حلقه ملقه را ول كن و از اين بچه بازيها دست بردار.گور پدر همه و هر كاري كه ميكنند. اصلا‘‘ به تو چه دخلي دارد.؟ تو�كر خودت باش...من ديگر نمي توانم بيش از اين بنشينم و شاهد آب شدنت باشم. هر چيزي از اين نوع ا�كار كه توي آن كله ات داري در بياور و همين جا چال كن...بلند شو امروز بايد تكلي� اين كارمشخص شود...ميرويم خانه ي آنها...» <br />صداي خشك كشيده شدن پايه هاي صندلي روي ك� پوش سالن شنيده شد. من ديگر ادامه صحبت آنها را نشنيدم. بدنم تازه گرم شده بود.اطرا� را نگاه كردم.كمي از شلوغي آنجا كاسته شده بود ونشستن تازه مي طلبيد، اما ديگر <br /> انگيزه اي نداشتم. كمي بعد از آنها از پله ها آمدم پايين.ناخود آگاه برگشتم بالا را نگاه كردم. انگار يك خاطره ، نه ، يك كابوس به خاطرات قبلي ام در طبقه دوبلكس كا�ه اضا�ه شده و جا خوش كرده بود. زدم بيرون. <br />كنار در كا�ه مكث كردم.سر باران هنوز باز بود. هوا داشت تاريك ميشد.آسمان به قرمزي ميزد.اين استراق سمع ناخواسته حالم را گر�ته بود.مثل اين بود كه ا�كار او در من سرايت كرده باشد و يا رد پاي چندش آوري روي احساسات نرم شده ي من بجا گذاشته بود تا عصر باراني مرا خراب كند. از پشت سر او را مي ديدم.ا�تان و خيزان مير�ت. همراه او هنوز بلا انقطاع با او صحبت ميكرد.كمي قوز كرده بود.گويا وزن كابوس روي شانه هايش سنگيني ميكرد و ت�كراتش در او به صورت مرضي در آمده بود.احساس ميكردم كه يك تيرگي و سياهي دور او را �را گر�ته ، در اطرا� بدنش موج ميزند. چرا سرنوشت او برايم مهم شده بود ؟ نمي دانم. كوچه اي كه در آن پيچيدند آنها را از ديد من دزديد. <br />برگشتم.يك قطره از بالاي شيشه ي كا�ه سر خورد پايين. دست انداختم جيبم. شير قهوه بيشتر از حساب من درآمده بود و اكنون تقريبا پولي نداشتم.راست خيابان را نگاه كردم...راه زيادي تا خانه در پيش بود... <br /><i>پايان </i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75994030?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-757637462002-04-24T04:34:00.000-07:002002-04-24T04:34:30.110-07:00<b>كابوس</b> <i>قسمت چهارم</i> <br />‹› « گوش ميكني چي ميكم...؟ عين مرده ها چرا يك د�عه ماتت ميبرد...!؟ گ�تم يك عده از خانم ها همينطوري هستند.حالا اگر تو از اين قضيه خاطره خوشي نداري ،اين وسط دختره چه گناهي كرده!؟...بابا گناه مردم را چرا مي شوري قربونت برم...» <br /> « مگر نمي داني ؟ اين دومين موردي است كه مي خواهم با او ازدواج كنم. آقا قبلي هم همين حر� را ميزد...!» <br />‹› « چي...!؟ به من نگ�ته بودي...!» <br /> « چي بگم...؟ بگم زنم مشكوك است! بگم بهش شك دارم...! عجب حر�ي ميزني ها ! هر چند كه آن موضوع سر يك چيز ديگر بهم خورد و ربطي به اين قضا يا ندارد.با خودم راحت كنار آمده بودم.همين حر�هاي تو را به خودم ميزدم.اما همينكه ر�تيم خواستگاري، باباهه به من گير داد...» <br />‹›‌ «...يادمه .گ�ته بود كه بايد خانه داشته باشي و مهر آنچناني ...ببين در هر صورت يا قبول كن و با خودت كنار بيا ، و يا واقعا‘‘ �كرش را از سرت بيرون بريز، راه ديگري نداري.مگر نبود...؟ مثل قبلي.يك ماه از خانه بيرون نيامدي.نزديك بود كه كارت را هم از دست بدهي...اصلا‘‘تو چرا نجابت يك زن را به اين يك تكه آويزان كرده اي ؟» <br /> «ا � ....ببخشيد، پس به كجا بايد آويزان كنم ...!؟» <br />‹› «...بيا از سر من آويزان كن.....الله اكبر...چرا بچه بازي در ميآري !؟ منظورم اينه كه در هر صورت هر كسي يك گذشته اي دارد.اگر بخواهي زياد مته به خشخاش بگذاري...چند ن�ر را مي خواهي نشانت بدهم كه آن جرياناشان سالم است...اما تو برو تحقيق كن ببين به كجا ها ميرسي ! اين شكاكي و بد بيني تو را از بين مي برد... » <br /> « آخر از زمان مدرسه شنيده بودم ، همه مي گ�تند دختر ها هر كاري دلشان ميخواهند مي كنند ، بعد زماني كه برايشان خواستگار مي آيد، وقتي ميخواهند شوهر كنند ميگويند ما از طبار حلقه دارانيم! طر� هم يك مشنگي مثل من باشه...! خوب از كجا مي �همه ، هان... حالا تازه اين را هم نميگويند براي ما كلاس مي گذارند ، ميگويند ارتجايي !؟ تازه اين سه درصدي كه ميگويي من خودم ميدانم.اصلا‘‘ خود او گ�ته.ميگويد من هم جزء همان سه درصد هستم. نميدانم چرا همه اين سه درصد ها بايد به پست من بخورد هان ...!؟ حالا خودش هم اين را گذاشته به حساب نكات مثبته.ميگويد من هميشه باكره ام،خيلي دلت بخواهد.، تازه همه دوستانم به حال من غبطه ميخورند، ميگويند كاشكي مال ما هم حلقوي بود....من هم عصباني شدم گ�تم: كه بروند هر گهي دلشان ميخواهد بخورند...! بعد با هم دعوايمان شد.شنيده بودم كه كار يك عده از دكتر ها شده گلدوزي ، اما �كر نميكردم كه جادوي اين حلقه لعنتي تا اين حد گل كند...» <br /> ‹› « چي ...؟ گل دوزي...!؟ پزشكي را رها ميكنند !؟ » <br /> «اي بابا ما را گر�تي !؟ منظورم اينه كه كارشان شده ترميم بكارت.يك پولي ميگيرند و جريان را راست و ريستش مي كنند ! » <br /> ‹› « جل الخالق...اين هم اصطلاح جديد است !؟»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75763746?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-756473062002-04-21T05:13:00.000-07:002002-04-24T01:41:35.000-07:00<b>كابوس</b> <i>قسمت سوم</i> <br />در احوالات خود غرق بودم و همانطور كه داشتم شير قهوه ي خود را آهسته مز مزه ميكردم صداي نجواي دو مرد جوان در ميز پشتي توجه مرا بخود جلب كرد.هنگامي كه در صندلي خود جاي مي گر�تم با بي اعتنايي نگاهي به آنها انداخته بودم.يكيشان جوانتر مينمود..يك دست را زير چانه اش ستون كرده بود و با دست ديگر با بي حوصلگي داشت با پوست پسته هاي روي ميز بازي ميكرد.هم همه زياد بود و هر از چند گاهي ناگهان صداي ان�جار خنده اي از گوشه اي به هوا مي ر�ت.اما در عين حال نمي دانم چرا صداي صحبت آنها داشت ر�ته ر�ته برايم جان مي گر�ت و عجيب اينكه داشتم نسبت به صحبت هايشان كنجكاو مي شدم.حر� هايشان را مي شنيدم: <br />‹›«-پسر تو زده به سرت. برو جلوي آيينه يك نگاهي به خودت بنداز، شده اي پوست و استخوان.اين چه �كريست كه مثل خوره ا�تاده توي جونت عزيز من، هزار بار هم بهت گ�تم،تكلي�ت را با خودت روشن كن.يا پاي همه چيز وايستا و يا اينكه اين �كر را - منظورم ازدواج با اوست، از سرت بيانداز، قيچي اش كن بندازش دور...» <br />«- يك چيزي ميگي ها...انگار كه كاغذ است تا قيچي اش كنم. بابا من از شب تا صبح خواب ندارم...مگر ميشود!؟ حلقوي ، حلقوي؟ اين حلقه مثل طناب دار دور گلويم چنبره زده، داره من را خ�ه ميكند.عين هو بختك روي روحم ا�تاده ...هر شب خوابش را مي بينم،يك خنده چندش آوري ميكند و هي ميگويد بهترين ت�ريح من سكس است سكس آنهم با غير تو...از خواب ميپرم...جواد را ميشناسي- از بچه هاي دانشگاه ، آمارش را به من داده اند ،به گوشم رسانده بودند كه با او قبلا‘‘ سرو سري دارد.هر چه از او پرسيدم تكذيب كرد. ديشب آمده بود تو خوابم.خواب ديدم ر�ته ام خانه آنها - جواد را ميگويم، وارد اتاقش شدم.يكهو چشمم ا�تاد روي تخت. ديدم يك شورت زنانه ا�تاده روي تختش. پرسيدم اين چيست؟ گ�ت نيم ساعت پيش اينجا بود، جايت خالي...از ما كه خوب پذيرايي كرد ، آن را هم براي يادگاري گذاشت پيشم باشد...! چشمم سياهي ر�ت ،ميخواستم �رياد بكشم، داد بزنم، گريه كنم...اما بدنم �لج شده بود هيچ حركتي نمي توانستم انجام دهم...صداي زنگ ساعت بيدارم كرد.پنج صبح را نشان ميداد.قلبم داشت از سينه ام بيرون ميپريد.تمام تنم خيس عرق بود.بغض داشت گلويم را ميجويد، خير سرم ميخواستم بروم كوه...» <br />‹›«-اولا‘‘ كه من �كر مي كنم كه تو بايد خودت را به يك روانشناس نشان بدهي، دوما‘‘از هر دكتري كه ميخواهي برو بپرس. سه تا پنج درصد خانم ها همينطوري هستند، بكارتشان حلقوي است...» <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75647306?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-754681082002-04-16T09:36:00.000-07:002002-04-16T22:56:31.000-07:00<b>كابوس</b> <i>قسمت دوم</i> <br />دست انداختم جيبم...قدر يك نوشيدني و كرايه ي برگشت پول همراهم بود.وارد شدم.گرماي مطبوعي به همراه بوي سيگار و پچ پچهاي در هم آميخته ي مشتريان به صورتم خورد. گويا صدا ها نيز با هواي آنجا مخلوط شده بود. <br />يك صندلي خالي هم نديديم، ناچار راه طبقه دوم را پيش گر�تم. <br />اوضاع در بالا خرابتر نشان ميداد. �ضاي كا�ه بواسطه استعمال بيش از حد سيگار تار و مبهم بود و مرا به ياد �ضاي كازينو هايي مي انداخت كه در �يلمها ديده بودم. به زحمت يك ميز خالي پيدا كردم.در آن شلوغي كسي آن را نديده بود،انكار كه از ديد سايرين پنهان مانده باشد. هيكل خيس و خسته خود را روي صندلي پهن كردم.كمي گذشت.چشمهايم به هواي گرگ و ميش و گر�ته آنجا آموخته شد.تك تك ميزها را ور انداز كردم.مشتريان اكثرا‘‘ دختران و پسران جواني بودند كه سرهايشان دور ميز از حد متعار� به هم نزديكتر شده ، در گوش هم نجوا ميكردند و از لاي انگشتان هر كدامشان يك ستون لغزنده و باريك از دود سيگار داشت به هوا مير�ت. همه آنها خيس و وا ر�ته بودند.يك مشت جوان عشقي و بي خيال كه ظاهرا‘‘ در آن لحظه چيز ديگري بجز گپ زدن و چرت و پرت گويي برايشان مهم نبود.از اين �كر كه برايم آمد خنده ام گر�ت.آخر من خود نيز اكنون جزيي از آنها بودم. <br /> نگاهم روي قسمت هاي مختل� سالن سر ميخورد و خاطراتي را برايم زنده ميكرد كه �قط در چشم من مي آمد وشكل ميگر�ت. انگار كه خاطرات من تكه تكه به در و ديوار چسبيده و آويزان شده بود.در هر كدام از آنها خود را مي ديدم و حس ميكردم. <br />نگاهم را سمت پنجره ي بيرون چرخاندم. مي خواستم بيرون را نگاه كنم.اما شيشه ها به علت رطوبت ابرو ميغ گر�ته بود. هر از چند گاهي هيكل محو و تار عابري نمايان ميشد و يا يك قطره درشت آب از بالاي شيشه سر ميخورد و پايين ميريخت و يك مسير نا مشخص و ات�اقي را طي ميكرد و رد باريكي از خود به جاي ميگذاشت.از خود پرسيدم آيا زندگي نيز همينطور نيست؟ رد مختصري از خود به جاي ميگذاريم و سپس محو مي شويم... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75468108?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-752035582002-04-09T06:36:00.000-07:002002-04-09T22:32:35.000-07:00<b> كابوس</b> <i>قسمت اول </i> <br />نميدانم چطور است كه هر گاه بالاي سرم ابرها بهم ميرسند ويا هوا باراني ميشود، حال و هواي مرا نيز با خود دگرگون ميسازد. يك احساس غم پرستي، يك نوستالژي عجيب و در عين حال شيرين، دوست داشتني و سكر آوري برايم توليد ميشود و سراسر وجودم را در بر ميگيرد و اشباع ميكند. گويا احساساتم نيز مانند سطح زمين و بعضي از محتويات آن ، نم ميكشد و نرم ميشود.در اين هنگام دوست دارم براي خودم شل بشوم و زير باران سلانه سلانه نگاهم را روي سنگ �رش هاي مرطوب پياده رو ها و نماي خيس كوچه پس كوچه ها و پاركها بلغزانم و با شهر و محيط اطرا�م براي يك بار هم كه شده در يك موضوع يكي بشوم و به وحدت برسم: خيس شوم! <br /> × × × × × × × × × × × × × <br />قطرات آب داشت از سر و رويم ميچكيد. به طرز اس�باري خيس شده بودم. رطوبت از باراني ام به داخل ن�وذ كرده بود و تمام لباسهايم را خيس ميكرد. آخر مدتها بود كه آسمان شهر خاكستري نشده بود و باران نخورده بودم و من مي بايستي از اين �رصت است�اده مي كردم .نمي دانم پياده روي من چقدر به درازا كشيده , چه مدت بود كه خود را زير باران رها كرده بودم. اما همينكه به خود آمدم و سرم را بالا كردم، متوجه شدم كه جلوي كا�ه سون seven هستم...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75203558?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-751299122002-04-07T04:12:00.000-07:002002-04-07T04:42:43.000-07:00<b>كاريكاتور هاي جنسي </b> ميخا ئيل زلاتو�سكي در سايت <a href="http://www.shahriarab.blogspot.com">دنياي كارتون و كاريكاتور </a> - مورخ سوم آوريل، مرا سخت تحت تاثير قرار داد. <br /> اين هنرمند در توضيح خود ـ به جهت اينكه خانمها با ايشان چپ نيا�تند، قضيه راكمي ماست مالي �رموده اند. اما به نظر من تصاوير، خود به تنهايي گوياي ديدگاه ايشان از مقوله زن ميباشد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-75129912?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-112759862002-03-30T02:04:00.000-08:002002-03-30T02:32:43.000-08:00<b> ت�نن</b> <br />سال 72 بود.من دوره آموزش خدمت سربازي ام را ميگذراندم.در آسايشگاه يك هم تختي داشتم كه اهل يكي از روستاهاي خراسان بود.يادم است هر روز كه ميشد مي آمد و به يك چيز تهران گير مي داد.مثلا‘‘ يك روز <br />مي گ�ت: «ـ اينجا چرا آبش اينقده بده؟» و يا يك روز: «ـ چرا هوا اينقده آلوده است؟» يك روز:«ـ اين مردم تهران چرا اينقده قرطي هستند؟» و يا : «ـاين صداي هواپيماها چرا اينقده زياده؟» در تمام سؤالاتش هم يك <i>اينقده </i> چاشني ميكرد بعد آخر جملاتش هم هي مي گ�ت: من آخر كش�ش مي كنم! <br />البته در بعضي از موارد راست مي گ�ت.مثلا‘‘ نزديكي ما به �رود گاه باعث شده بود كه دم به دقيقه صداي غرش هواپيماهاي مختل� و بزرگ و كوچك اعصاب آدم را به هم بريزد اما ديگر طوري هم نبود كه از قدرت تحمل ما خارج باشد و يا كسي غر بزند. <br />يك عصر بهاري بود و ما يكي از روزهاي سخت دوره آموزش را پشت سر گذاشته بوديم.من خسته و كو�ته روي تختم دراز كشيده بودم و كم كم داشت خوابم ميبرد كه ديدم همين آقايي كه ذكرش ر�ت از پايين شروع كرد به كو�تن تخت من -آخر او درطبقه اول تخت بود، از خواب پريدم. سرش را آورد بالا: هي راستي متوجه شده اي چرا اين منطقه اينقده شلوغه و با�ت جمعيت اينقده متراكمه ؟من كه هم از خواب پريده بودم و هم از تحقيقات ايشان و هم تكه كلام <i>اينقده</i> ي او حوصله ام سر ر�ته بود با عصبانيت به سمت در اشاره كردم و گ�تم پس سريع تا دير نشده برو علتش را پيدا كن ! او كه ظاهرا تو ذوقش خورده بود ر�ت پايين و يواشكي روي تختش خزيد. <br />�رداي آن روز در مراسم صبحگاه او كنارم بود.كمي كه گذشت گ�ت: «هي ...امروز من يك كش� بزرگي كردم...يعني نه...منظورم اينه كه ديشب يك كش� بزرگي كردم.» ـ خوب چي كش� كردي؟ <br />«ـ آقا ديشب خواب بودم يك هواپيما رد شد واز صدايش بيدار شدم» ـ خوب كه چي ؟ خيلي ها شايد بيدار شوند. انگاردر انتظار اين جمله بود كه من نا خود آگاه استدلالش را كامل كنم. قيا�ه اي به خودش گر�ت كه انگار يكي از معماهاي لاينحل بشري يا يك راز نه�ته اي را كش� كرده است و ادامه داد « با با جان اصل كار هم اينجاست ديگر، علت زياد بودن جمعيت اين منطقه هم همين صداي هواپيماهاست !»من در حالي كه از استدلاال او چيزي دستگيرم نشده بود گ�تم: چه ازتباطي بين اين دو هست؟ <br />«ـ ارتباطش اين است كه تو نص� شب از صداي طياره بيدار ميشوي و بعدش هم كه بد خوابي است.�رض كنيم كه متا هل هم باشي، چه �كري به سرت خطور ميكند، ها ؟» بعد خودش عوض من جواب داد:«- خوب با خودت مي گويي يك ت�نني بكنيم شايد بعد از آن خوابمان گر�ت! » مكثي كرد و ادامه داد:«ـ �كر كن منطقه به اين وسعت... هر بار كه يك هواپيما رد ميشود چند ن�ر را بيدار ميكند؟ تصورش را بكن نص� آن عده هم بخواهند ت�نن كنند!» <br />بعد سري تكان داد و گ�ت: «ـ چه شود...! » <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-11275986?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-110341872002-03-23T00:56:00.000-08:002002-03-23T01:28:26.000-08:00<b> اينترنت</b> <br />داشتم از يكي از اين ديد و باز ديد هاي ساختگي و كسالت آور نوروز باز ميگشتم كه به �كر ا�تادم سري به يك كا�ي نت بزنم.از آن محل شناختي نداشتم.ناچار از يك بوتيك دار كه داشت مگس ميپراند پرسيدم آقا اينطر� ها جايي سراغ داري اينترنت داشته باشد؟ سينه اش را داد جلو و گ�ت: ـ چي... اينترنت ؟ كمي مكث كرد و بعد سرش را آورد نزديك گوشم ،انگار كه ميخواست مطلب محرمانه اي را بازگو كند.گ�ت:- عزيز بايستي بروي بالا تر ها.اينطر�ها پيدا نميشه! <br />اما بعد ادامه داد: حالا خوب... بر و بچه ها هستند. اگر طلبه باشي ميتونم بگم برات بيارن! اما كمي برات گرون تر ازهميشه آب ميخوره ها ! من ديدم گويا سوء ت�اهمي پيش آمده و بهتراست كه بروم . گ�تم نه قربانت .همراهم پول به قدر ك�ايت نيست ، خداحا�ظ ! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-11034187?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-107943212002-03-16T04:37:00.000-08:002002-03-16T04:37:34.846-08:00<b> بگو ر�يقم هم سوخت!</b> <br />صداي زنگ تل�ن بلند مي شود... <br />- الو ب�رماييد. <br />× سلام چطوري پسر؟ <br />- به به...چاكريم...چه خبر؟ يادي از �قرا كرديد! <br />× اي بابا لوس نكن خودتو...�ردا پايه هستي؟ <br />- كجا ؟ <br />× ميخوام برم قله دارآباد، گ�تم با هم باشيم. <br />اصلا حال و حوصله اش را نداشتم.نميدانم چرا تا اين حد تنبل شده بودم من و من ميكنم.. <br />- .ميدوني...من خيلي وقته كه كوه نر�تم.تو هم كه سرت را مي اندازي پايين د برو كه ر�تي...راستش بهم �شار ميآد... <br />× ا... �شار مياد!؟( بعد از كمي مكث) باباجون مثل اينكه تو ديگر اين كاره نيستي...اصلا‘‘ گند گشاد بازي را در آورده اي...يكد�عه بگو: بگو ر�يقم هم سوخت!...بس ما ر�تيم دنبال يك ر�يق ديگر...خداحا�ظ.. <br />گوشي را گذاشت. منظورش را نمي �همم. تعجب ميكنم.آخر يعني چي؟ ـ بگو ر�يقم هم سوخت!ـ سر در نمي آورم .كمي بعد �راموشش مي كنم... <br /> ××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××× <br />ديشب به صرا�ت ا�تادم گشتي در كوچه مرحوم شاملو بزنم( كتاب كوچه حر� ب د�تر دوم)ات�اقا‘ جواب پرسشم را يا�تم: <br />« شاه عباس در اص�هان ترتيب تنبلخانه يي داده خزانه دار خود را �رموده بود تنبلان را در آن جاي دهد و هزينه معيشتشان را از خزانه شاهي بپردازد .بيكاران و م�ت خوران از گوشه و كنار مملكت مي آمدند كه ما كاهليم، <br />و در تنبل خانه جا خوش ميكردند تا عدد ايشان به حدي رسيد كه نه خانه را جاي سوزن انداختن ماند نه خزانه را طاقت هزينه پرداختن. <br />چون خبز به گوش شاه رسيد گ�ت:- تعطيل تنبلخانه صلاح نيست چرا كه نقض �رمان خود نبايد كرد ، اما تشخيص تنبلان ذي حق ازم�تخواران را راهي بايد جست. <br />خزانه دار گ�ت:- اگر راي قبله عالم بر اين قرار گيرد اهالي تنبلخانه را در گرمابه يي گرد آوريم و دم به دم بر حرارت گلخن بيا�زاييم، م�تخوران تنبل نما بي طاقت شده مي گريزند و تنبلان كه حال گريز ندارند به جاي مي مانند. <br />تدبير خزانه دار پسند ا�تاد و چنان كردند.تنبل نمايان يك يك و چند چند گريختند و سر انجام جز سه تن در گرمابه ي ت�ته باقي نمي جنبيدند.يكي شان ميگريست، ديگري گهگاه �رياد ميكرد « سوختم !» اما سومي كه تنبلي حال و ناي �رياد زدن نيز برايش باقي نگذاشته بود گاه زير لب به او مي گ�ت <b>: «بگو ر�يقم هم سوخت !»</b> » <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10794321?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-106534742002-03-12T04:25:00.000-08:002002-03-12T04:31:39.000-08:00<a href="http://shahriarab.blogspot.com">دنياي كارتون و كاريكاتور</a> سايتي است پويا و با نگاهي نو كه �كر ميكنم به جهت بدعتي كه در ايجاد چنين مجموعه اي براي اولين بار و به زبان �ارسي از خود بجا گذاشته قابل تعمق و چه بسا تحسين باشد. ايجاد نظر سنجي و ارتباط با مخاطبين نيز به زعم حقير از نكات جذاب و دوست داشتني اين مجموعه است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10653474?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-106183652002-03-11T06:46:00.000-08:002002-03-11T10:28:49.000-08:00<i><b> هوس</b></i> <br />يك وقتهايي هست كه آدم سرش در كار خودش است و يا دارد راست راست ميرود، كه يكي ميايد يك كرمي ميريزد وآدم را نسبت به يك موضوعي حساس ميكند. باور نداريد ؟ اين يك نمونه اش: <br />مدتي بود كه در انتظار تاكسي ايستاده بودم و هيچ راننده اي هم حضور مرا به روي خودش نياورده بود.داشتم پيش خودم غرغر ميكردم كه ديدم يك تاكسي در حال نزديك شدن است.اما چه �ايده كه خالي نبود.اعتنا نكردم.اما همينكه به من رسيد نگه داشت. يك مرد جوان، كوتاه و گردن كل�ت با ته ريش از ماشين آمد پايين.پشت سرش يك خانم چادري هم پياده شد كه معلوم بود همسر آقاست.در اين حين خانم جواني هم مثل من آمده بود بر خيابان در انتظار وسيله. راننده تا مسيرم را شنيد با سراشاره كرد كه سوار شوم. همينكه خواستم وارد بشوم، مرده با دستان قوي خودش مچم را چسبيد و گ�ت: هو، حق نداري سوار شي! اول اون خانم بره بعد تو! يك جور دستم را داشت �شار ميداد كه انگار دزد گر�ته و ميترسيد كه �رار كنم.با حركت سريع مچم را از دستان وحشتناكش نجات دادم و با عصبانيت گ�تم: شما كه پياده شدين ديگر به شما چه ربطي دارد؟ اما طر� قاطي تر از اين حر�ها بود.دو دستي يقه ام را چسبيد: مرديكه مثل اينكه زبون آدم سرت نميشه ، تو روز روشن به ناموس مردم داري تعرض ميكني!؟ تا اين را گ�ت راننده هم آمد بيرون مداخله كرد: آقا چي شده اين بنده خدا مگر چيكار كرده؟ - « چيكار كرده ؟ ميخواد جاي خانم من بشينه!» ـ خوب بشينه مگه جرمه؟ -«شما مثل اينكه حاليتون نيست. جاي خانم من هنوز گرمه ،اگر اين مرديكه ( اشاره كرد به من) بشينه اونجا همان قسمت از بدن خانم من كه صندلي رو گرم كرده تو ذهنش مجسم ميشه و به هوس مي ا�ته.شما مثل اينكه بچه مسلمون نيستيدها. چرا زن من باعث بشه كه اين مرديكه( دوباره اشاره كرد به من) به هوس بيا�ته ؟ هان چرا ؟» من مثوجه شدم كه با يك آدم عادي سرو كار ندارم و اگر يك كلمه ديگر حر� بزنم سر مبارك را به باد داده ام.گ�تم نوكرتم چرا اينو از اول نگ�تي كه ايراد شرعي داره عزيز...خلاصه با مداخله راننده و يك ن�ر از مسا�رين قضيه �يصله پيدا كرد. اما خودمانيم از آن به بعد هر وقت ات�اق مشابهي پيش ميايد،راستش را بخواهيد اگر به هوس هم نيا�تم،لااقل همان قسمت از بدن طر� در ذهنم مجسم ميشود! <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10618365?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-105528852002-03-08T23:53:00.000-08:002002-03-09T00:03:29.000-08:00<b> سه نكته</b> <br />×نميدانم چرا هروقت براي انجام كاري بيشتر برنامه ريزي ميكنم، كمتر نتيجه ميگيرم. قيود و بايد ها مرا از هد�م پس ميزنند.اما زمانيكه از روي ميل و اشتياق و حتي نا منظم و بي اصول جلو ميروم بهتر و قشنگ تر انجامش ميدهم. <b>رهايي</b>...اين خاصيتيست كه دوستش دارم. <br />× اگر انجام كاري را در ذهن مي پرورانيد و يا تصميم داريد قدم در راهي گذاريد، كسي را از تصميم خود مطلع نسايد ، چرا كه اين كار تمام قواي ذهني شما را تخليه كرده ، چه بسا در آينده از انجامش سر باز زنيد. <br />× هميشه مشورت كنيد. اما در نهايت خودتان تصميم بگيريد.گاهي بدون اينكه خود بدانيم، بازيچه نظر ديگران ميشويم. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10552885?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-104432142002-03-06T00:51:00.000-08:002002-03-06T03:08:33.000-08:00حتما‘‘ متوجه شده ايد كه شاغلين در يك صن� همديگر را اصلا‘‘ قبول ندارند ، يا رقابت كاري اجازه نمي دهد تا يكديگر را تحمل نمايند. مثلا‘‘ يك بار خريد كرده در مسير برگشت به خانه بودم كه ديدم شير از قلم ا�تاده. <br />اولين مغازه اي كه ديدم معطلش نكردم.وارد كه شدم گ�تم قربونت يه پاكت شير به ما بده. بقاله در حاليكه ظاهرا‘‘ سرش در حساب و كتابش بود زير چشمي نگاهي به اجناسي كه در كيسه هاي پلاستيكي همراهم بود انداخت. <br />سرش را هم از روي د�ترش بر نداشته گ�ت: شيرش رو هم برو از همانجايي كه اونها رو گر�تي بخر! <br />يا اينكه همين آخرين بار كه ر�ته بودم سلماني آقا صورتش را جمع كرد و با حالت عجيبي گ�ت : اه اه ،د�عه پيش كي سرت رو زده !؟ - جلا الخالق ، بابا يادت ر�ته خودت زدي ! طر� ديد بد سوتي داده ، مغلطه كرد: بابا چند بار بهت بگم از اون شامپوي لامصب است�اده نكن ! <br />امروز هم يكي از اين پيش آمد ها برايم ات�اق ا�تاد.سوار اتوبوس بودم وپشت چراغ ايستاده بوديم.وقتي كه چراغ سبز شد راننده خيلي طولش داد تا راه بيا�تد.نتيجه اينكه ماشين هاي پشت سري همگي صدايشان درآمد.در ميان آنها يك تاكسي بود كه انگار راننده اش خيلي آتشي مزاج بود.مثل �يلم هاي پليسي با سرعت آمد پيچيد جلوي اتوبوس و نگه داشت.آمد پايين دعوا. شروع كرد به بد و بيراه. راننده اتوبوس خيلي خونسرد و در حاليكه يك دستش روي پنجره بود سرش را كرد بيرون: من هيچ جوابي ندارم كه به تو بدم اگر آدم بودي كه راننده نميشدي !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10443214?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-103004082002-03-02T07:39:00.000-08:002002-03-02T09:35:27.000-08:00<b>تشكر ، سپاس و قدر داني</b> <br />از تمام دوستان و آشناياني كه با نامه هاي پر مهر و محبت خود از سراسر جهان اين حقير را مورد لط� و عنايت خود قرار داده اند صميمانه تشكر ميكنم. توضيح اينكه �قط خانم ندا حريري برايم نامه داده است !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10300408?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-102994412002-03-02T06:48:00.000-08:002002-03-06T01:12:02.000-08:00<b> تلا�ي</b> <br />يادم مي آيد روزي به اث�اق چند تن از دوستان از جايي باز مي گشتيم.حدود 5 يا 6 ن�ري مي شديم.آمديم كنار خيابان. مدتي كه گذشت يك ميني بوس آمد. تا اتو زديم برايمان نگه داشت. همينكه سوار شديم ديدم راننده يك <br />نكره ي عجيب و غريبي است كه نظيرش را كمتر ديده بودم. چهره بسيار خشن و خلا�ي داشت.دستهاي سياه ، كثي� و زمختش با سياهي دور چشمانش به يك رنگ ميزد. ماشين كاملا‘‘ خالي بود.تا سوار شديم برگشت سمت ما: « هي... اگر مي بينيد سوارتان كردم بدونيد كه ازتون خوشم اومده ها...من الان دارم از جايي برمي گردم خونه ، حال و حوصله مسا�ر رو هم ندارم..» ما همه از ترس جيكمان در نيامد! ماشين راه ا�تاد.كمي كه گذشت <br />ديديم چند ن�ر گوشه خيابان در انتظار ماشين هستند. تا ماشين ما را ديدند اتو زدند اما آقاي راننده پايش را گذاشت روي گاز و همينكه از كنارشان گذشتيم با دست اشاره كرد به پشت - يعني آن مسا�راني كه سوارشان نكرد، <br />شروع كرد به �حش دادن! آقا چه �حشهايي مي داد. ديگر چيزي نماند كه حواله خواهر و مادر آن بيچاره ها نكرده باشد! من كه رنگم پريده بود به بقيه نگاه كردم ديدم آنها هم دست كمي از من ندارند. با خودم گ�تم خدا آخر و عاقبت ما را ختم به خير كند كه اين بابا مثل اينكه يك چيزيش مي شود. <br />چهار راه بعدي همين ماجرا تكرار شد! حالا طر� با چه شور و حرارتي حواله ميداد، بيا و ببين! چهار راه بعدي مسا�ران بعدي.... همين جور اين ماجرا ادامه داشت. ما هم هاج و واج داشتيم آقا را تماشا ميكرديم.آخر هي دستش را هم ميكر�ت عقب سمت ما ! عصبي شدم. گ�تم : « بابا جون اگر سوارشان نميكني خوب نكن، چرا �حششان ميدي؟! » برگشت يك جوري نگاهم كرد كه زهره ام تركيد. با خودم گ�تم الان دستي را ميكشد مي ا�تد به جانم، يا چند تا از آن آبدارهايش را نثار من مي كند. اما قيا�ه حق به جانبي گر�ت و گ�ت: « دا...ش گ�تم كه اگه مي بينيد سوارتون كردم از تيپتون خوشم اومده .من امروز...چي...؟ حال و حوصله مسا�ر رو ندارم. من اين ملت رو مي شناسم...» رسيديم سر يك چراغ.ماشين ايست كرد.بقيه را مخاطب قرار داد :« آقا اصلا‘‘ خودتان اگر ميني بوس خالي برايتان نگه نداشت، �حشش نمي ديد؟! » ما همگي توي صورت يكديگر نگاه كرديم و خنديديم. <br />سكوت ما را به نشانه تاييد حر� ها يش گر�ت: « خوب نوكرتم من كه براشون نگه نمي دارم اينها هم دارن به من �حش ميدن، من هم دارم تلا�ي ميكنم ديگه...! »<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10299441?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-100672032002-02-24T07:30:00.000-08:002002-02-24T07:40:17.000-08:00<b>قضاياي پشت پرده</b>. <i></i>قسمت ششم <br />هاله اي از دود سيگار دور بهمن را گر�ته بود.خودش از خنده داشت روده بر مي شد.اما من بيشتر حالت تعجب برام ايجاد شده بود تا خنده. گ�تم صحبت چند وقت پيشه؟ به سوالم اعتنايي نكرد، در حاليكه مي خنديد ادامه داد: باورت نميشود دختره را ه�ته پيش توي خيابان ديدم.يك بچه هم باهاش بود.خواستم بروم در گوشش بگويم : خانم به خواسته ات رسيدي؟ بعد گ�تم لااله الا... لعنت بر شيطان... اين را كه گ�ت ديگر داشت از شدت خنده از چشمهايش اشك ميامد. <br />دهنم پر شد بگويم موردهاي بعدي كه از اين سوالها نكردند ؟ اما پشيمان شدم، ترسيدم به خودش بگيرد! <br />بهمن يكهو به ساعتش نگاه كرد و بعدش عين �نر از جا پريد: اي داد بيداد الان خانمم منزل مادرمينا نشسته،خيلي ديدر شد. بعد با عجله به سمت در ر�ت.گ�تم بهمن بابا كجا بعد از اين همه سال تازه همديگر را پيدا كرديم... <br />يك طوري ر�ت انگار داشت از دست كسي �رار ميكرد و ما هم بدهكار شنيدن يك داستان بوديم...هوا ديگر تاريك شده بود. باز هم تنها شدم. امان از اين ا�كار چسبنده و مزاحم....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10067203?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-100670932002-02-24T07:24:00.000-08:002002-02-24T07:24:13.803-08:00test<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-10067093?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-99218212002-02-20T06:55:00.000-08:002002-02-20T06:55:47.550-08:00<b>قضاياي پشت پرده. </b> <i>قسمت پنجم</i> <br />اي دل غا�ل، اين دختره چي از جون ما ميخواست كه ...در صدا كرد برادر عروس با چاي وارد شد.از �رصت است�اده كردم، طوري كه او متوجه نشود با دقت موضع مورد توجه را وارسي كردم.اما نكته قابل توجه اي كه جلب نظر كند به چشمم نيامد! خانم انگار مهمان نواز هم تشري� داشتند. درحالي كه به نگاهش ادامه ميداد گ�ت آقا چايي سرد نشود، اما من بواسطه حر�هاي پدرش كه كلا�ه ام كرده بود و حر�هاي صد من يك غازاو هم مزيد بر علت شده تازه نگاه هاي <br />آنچناني او هم كاري كرد كه يكهو از كوره در ر�تم:ببخشيد مشكلي پيش آمده؟ شما چرا مدام داريد به... با خنده حر�م را بريد « آه بله...آخر ميدانيد ، مواردي كه گ�تم ظاهر كار هستند، اما يك جزئياتي هست كه ...» حر�ش را عوض كرد <br />« آقا شما مي بينيد بعضي ها چند ماه از ازدواجشان نگدشته يكهو طلاق مي گيرند ؟» من كه ديگر صبرم تمام شده بود با عصبانيت گ�تم: خوب چه ربطي به حر�هاي ما دارد؟ لبخند موديانه اي زد « خوب ربطش همان است » و با چشم <br />و ابرو به همان نقطه اشاره كرد ! <br />هاج و واج مانده بودم كه چه بگويم. �كر نمي كردم كه حر� هاي آشنايي يك زوج در خلوت خواستگاري به اين سرعت برود سر اصل موضوع مورد علاقه يا يك چنين موضوعاتي باشد! براي حر�هاي معمولي دست و پاي خودم را گم كرده بودم تا چه رسد به ... <br />طر� ديد ما بد كم آورده ايم از طر�ي ديگر رويش هم باز شده بود « آقا چرا جا خورديد؟ من به اين مسا ئل خيلي اهميت مي دهم، خوب دست خودم نيست!» و بلا�اصله ادامه داد « تازه چه اشكالي دارد ما كه داريم راجع به همه چيز صحبت مي كنم، خوب <b>قضاياي پشت پرده </b> نيز اهميت خودش را دارد ديگر، قبل از اينكه كلاه سرمان برود تكلي�مان مشخص شود ! » <br />نمي دانستم چه عكس العملي بروز دهم . از دهنم در ر�ت : خوب خانم الانه بايد بنده كاري كنم ؟ چادرش را روي صورتش جمع و جور كرد و قيا�ه آدمهايي كه خجالت ميكشند را به خود گر�ت« وا...! يعني چه آقا منظورتان چيست؟» اما بلا�اصله چهره اش تغيير كرد و لبخند شيطتنت آميزي زد، انگار كه در انتظار چنين حر�ي بوده باشد گ�ت: « ...كاري كه نه، حداقل بگوييد كه اندازه كار چقدر است !!!» <br />داشتم شاخ در ميآوردم. از نجابت و سر سنگينيي كه در ابتداي آشنايي از خود بروز داده بود اثري ديده نمي شد يا من در آن موقع كه از بيخ عرب بودم �كر ميكردم كه دختران محجوب نبايد رويشان باز باشد. <br />عصبانييت، خجالت، سردرگمي و... همه دست در دست هم داد و باعث شد كه ناگهان از جا برخواستم. حر�ش قطع شد... با شتاب از در خارج شدم...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9921821?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-98127062002-02-17T04:32:00.000-08:002002-02-20T04:58:03.000-08:00<b>قضاياي پشت پرده. </b> <i>قسمت چهارم.</i> <br />اتاقي كه صحبتش ر�ت �ضايي ساده و خودماني داشت.يك اتاق دوازده متري كه با يك �رش نه چندان نو پوشيده شده بود.يك ميز كوچك هم در وسط بود كه دو صندلي در دو طر� آن و در روبروي هم قرار داشت كه اكنون به توسط من و او اشغال شده بود. خانم بي مقدمه شروع كرد. انگار وقت كم بود و مي بايد به سراغ كارهاي ديگرش مير�ت. اما در هر صورت براي من بهتر بود زيرا نمي دانستم كه چه بگويم .اما او: <br />« آقا شما معيارهايتان براي زندگي چيست ؟» آمدم جواب بدهم ديدم خانم زل زده به قسمت وسط بدن من ! تعجب كردم آما اهميت ندادم و تمام جملاتي را كه از چند روز قبل پيش خودم از بر كرده بودم براش قطار كردم. از احساس، خوشبختي،ت�اهم، دوستي ، محبت ... خلاصه داشتم آسمان را به ريسمان ميبا�تم كه باز متوجه شدم كه خانم به جاي صورت من به همان قسمت از بدنم كه ذكرش ر�ت نگاه ميكند.همينكه متوجه شد نگاهش را تعقيب مي كنم چشم برداشت. باز اهميت ندادم، گ�تم شما چطور ؟ كمي خودش را جا بجا كرد « خوب بله شما درست مي گوييد. آدم ت�اهم داشته باشد شوهرش هم انسان شري� ، خوب زير چادر هم ميتوان نان خشك خورد. <br />اما انگار منتظر ايراد يك مقدمه بود كه سريع برود سر اصل كار.با دست پاچگي پرسيد:« راستي شما چقدر حقوق مي گيريد؟» يكه خوردم. ميبايد تمام مطالبي كه با هزار بدبختي به بابا هه گ�ته بودم دوباره تكرار كنم... <br />« بله به ابوي محترمتان عرض كردم، چندر غازي است اما بالاخره آب باريكه اي داريم... كه ديدم اي دل غا�ل، خانم باز متوجه همان نقطه است. ديگر شك كردم. از خجالت تمام صورتم خيس عرق شده بود. <br />اين �كر برايم آمد كه زيپ شلوارم باز شده و آنچه نبايد هويدا گشته ، اما رودر بايستي نمي گذاشت، رويم نمي شد كه خودم نگاه كنم! <br />رشته سخن از دستم خارج شده بود.حر�ها را كش ميدادم.نمي دانستم چه ميگويم . ميديدم كه او هر لحظه نگاهش به آن نقطه بيشتر و بيشتر ميشود اما مثل ورور جادو داشت صحبت مي كرد: « راستي شما قصد نداريد كه برايم <br />عروسي نگيريد !؟ متوجه منظورم كه هستيد ؟ آيا برايم عروسي ميگيريد؟» مهلت نداد جواب بدهم...توي حر�م پريد « راستي پس انداز شما چقدر است؟» تا مبلغ را گ�تم خانم ر�ت تو لب.با يك حالت جدي ابرويي بالا انداخت و <br />گ�ت: آقا اينكه سرويس طلا را به زحمت جور مي كند !» خانم اين مبلغ براي سرويس طلا ؟ �كر نمي كنيد كه موضوع ديگر بيشتر از چادر و نان خشك شده است ؟ جدي تر شد « چرا كه نه .ما آرزو داريم.مي خواهيد زن بگيريد شوخي كه نيست. تازه از كجا معلوم كه شما آدم خوبي باشيد ، ها؟» داشتم كم كم عصبي مي شدم...« خوب حتما‘‘ نمي خواهيد كه اطرا� منزل خودتان جايي برايمان تهيه كنيد ؟ » منزل ما را هم كه مي داني كجا بود؟ <br />خوب چه عرض كنم ولي با اوضاع و احوال بنده آن طر�ها هم �كر مي كنم كه به زور بتوانم...دوباره پريد وسط حر�م...«مي توانيد جايي را بگيريد كه آشپزخانه اش سرويس چوب داشته باشد؟ آخر آقا من عاشق سرويس چوبم! » در عين حال كه داشت حر� ميزد بدون اينكه نگاهش را بدزدد داشت به همان قسمت نگاه ميكرد... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9812706?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-96811332002-02-13T06:37:00.000-08:002002-02-13T06:49:51.000-08:00<b>قضاياي پشت پرده. </b> <i>قسمت سوم</i>. <br />هنوز پس لرزه هاي خنده حاج آقا در شكمش هويدا بود كه دور چاي به من رسيد.به رسم ديرين سرم را خواستم بلند كنم تا عروس خانم- سيبيل كل�ت- را ببينم كه حاج آقا به اسم صدايم كرد.از وجناتش پيدا بود كه مي خواهد <br />دوباره برود بالاي منبر تا ما را بكوبد <br />.حاج آقا با چهره خندان«...بله ...ما رسم داريم كه برادر عروس پذيرايي كند...» بعد كمي خودش را جمع و جور كرد و حالت جدي به خودش گر�ت: <br />«آه بله ميگ�تم، اين روزها زندگي خيلي سخت شده، شما بايد...»يكهو صداي نرم و لطي�ي پيچيد توي اتاق: سلام <br />برگشتم ديدم يكي آمد تو پذيرايي مثل نازنين صنم توي كتاب. تقريبا‘‘ ريزه ، صورت گرد و روشن،چشمهاي درشت با مژه هاي سياه كرده .نوك دماغش به طرز زيبايي برآمدگي داشت.يك چادر س�يد سرش بود كه خانم س�ت و محكم زير چانه اش پيچانده و گر�ته بود،انگار كه ميخواست از روي سرش ليز بخورد و �رار كند. <br />قلبم مثل سنگ ا�تاد.خانم مثل كبك خراميد آمد نشست روي صندلي كه انگار از قبل برايش آماده شده بود. بوي عطر غريبي هوا را پر كرد.با خودم گ�تم نه بابا الحق كه خوب چيزيه انگاري ارزش آن را داشته. <br />سكوت سنگيني جمع را گر�ت.حاج آقا رو كرد به مادرم: حاج خانم آقا ظاهرا‘‘ از مال دنيا پاكه ! اشاره كرد به من. با خودم گ�تم اين مادر به خطا حسابي ما را كرد تو ماتحت خر...كه حاجي ادامه داد:اما اميدوارم حداقل <br />داراي كمالاتي باشند.مادرم كه انتظار نداشت چنين ضربه اي را نوش جان كند بادي به غبغب انداخت و گ�ت: حاج آقا پسرم هنرمند است،موسيقي و خط كار ميكند.حاجي لب و لوچه اش را چلاند و شانه اي بالا انداخت وگ�ت خوب اگر باعث جلب من�عتي بشود خوب است.بعد خنده تلخي كرد و گ�ت منظورم را كه متوجه مي شويد!؟اما انگار كه از ادامه بحث منصر� شده باشد ادامه داد: اصلا‘‘ �كر مي كنم اول خودشان بروند توي آن اتاق سنگهايشان را وا بكنند تا بعد ببينيم چه مي شود. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9681133?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-95757282002-02-10T07:42:00.000-08:002002-02-10T08:22:56.000-08:00<b>قضاياي پشت پرده</b>. <i>قسمت دوم.</i> <br />پسر تو اول بپرس ازدواج كرده اي يا نه، بعد برو سراغ چند وقتش! «...پس نكردي ؟» بدون اينكه منتظر جواب من باشد: « اصلا‘‘ ناراحت نباش عزيز ، من ،خود من ها، آقا صد جا ر�تيم خواستگاري...» با چابكي <br />دست كرد جيب پشتش كي� پولش را در آورد و باز كرد و ادامه داد: آخرش هم مادر اين قسمتمان شد.اشاره كرد به عكس يك پسربچه دو سه ساله. خواستم بگم ناراحت نيستم ،مهلت نداد حر� بزنم... « اولين جايي كه ر�تيم خواستگاري،خودش به تنهايي يك �يلم كمدي بود!» <br />بهمن مثل سابق بود.وقتي تو دور حر� زدن مي ا�تاد ديگر ترمز و كس ديگروغيره وذالك تو كتش نمي ر�ت. يك سيگار آتش كرد،يك پك عميق زد ودودش را تو دل هوا �وت كرد.شروع كرد به بيان حكايت: <br />دوست خواهرم دختري را معر�ي كرده بود، آن�در هم تعري� و تمجيد به پاش ريخت كه ما حالا هيچي آب از دهن خواهرمان روان شده بود.آقام كه يادته،سال دوم بوديم �وت كرد،با مادر و خواهرم ر�تيم ديدن خانم. <br /> ×××××× <br />وارد منزل كه شديم بزرگي خانه اولين چيزي بود كه به نظرم آمد.اما از وسايل و اسباب آلات زندگيشان مي شد �هميد كه چندان اهل سليقه نيستند.مرد نسبتا‘‘ چاقي با شكم بر آمده و ته ريش س�يد و چهره خندان به استقبالمان آمد پيدا بود كه پدر عروس است. با من كه دست داد احساس كردم انگشتان دستم خورد شد.دستش عين هو تبر بود. <br />مادر عروس هم در حاليكه با مادر و خواهرم ماچ و بوسه بجا مي آوردند،سلام ما را هم گر�تندو به سمت اتاق پذيرايي راهنمايي شديم. <br />دقايق اول با سكوت سپري شد تا حاج آقا سر صحبت را با آب و هوا باز كرد و سپس از هر دري سخني به ميان آمد.با پاي خودم آمده بودم خواستگاري اما نميدانم چطور بود كه اصلا‘‘ مايل نبودم كه به اصطلاح برويم سر <br />اصل مطلب كه يكهو مادرم گ�ت : خوب حاج آقا بريم سر اصل مطلب! <br />حاج آقا هم كه انگاري در انتظار اين لحظه بود نه گذاشت و نه ورداشت،خروار سووالاتش را مثل آوار ريخت روي سرم : « كجا كار مي كنيد ؟ چي داريد ؟ مرحوم ابوي تان را دو را دور ميشناختم، او هم مثل شما دست و بالش خالي بود... »و من هم مثل يك ماهي كه توي خشكي ا�تاده باشد اين ور و آنور ميزدم و با شرمندگي جواب ميدادم: حاج آقا كي از اول همه چيز داشته نگران نباشيد... <br />پشيمان بودم، داشتم عرق ميريختم، بال بال ميزدم تا يك جوري از شر حاج آقا كه مثل دول پا رو شانه هام نشسته بود راحت بشم كه ديدم از آشپزخانه يك ياردان قلي نخراشيده نتزاشيده،سيبيلها از بنا گوش در ر�ته با سيني چاي آمد داخل! آستين كوتاه به تن داشت و مثل گوريل پشم آلو وتنومند بود.من كه دنبال در رو ميگشتم تا صحبت را از اصل مطلب منحر� كنم با صداي بلند گ�تم: به به عروس خانم تشري� آوردند! <br />ناگهان همه زدند زير خنده.حتي حاج آقا طوري مي خنديد كه شكمش مثل مشك پر آب بالا پايين مير�ت و موج ميزد. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9575728?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-95711392002-02-10T01:01:00.000-08:002002-02-10T07:06:02.000-08:00<b>قضاياي پشت پرده </b><i>قسمت اول</i>. <br />راستش را بخواهيد اكنون سن حقير از مرز 30 سالگي گذاشته و در اين ميان دوستان و آشنايان- در برخوردهاي مختل� كه پيش ميايد ، كلي متلك بارمان مي كنند.مثلا‘‘ مي گويند :ترشي پسر ديگه خيلي بده ها! ديگه موهات س�يد شده !بابا اگر از يك حدي بگذره ديگه جواب نميده ها ! نكنه مشكل پشكلي داري ؟ وهزار جور حر� و حديث ديگر كه گويا من هم به آنها عادت كرده ام و حتي به نوعي باعث خنده و ت�ريحم ميشوند. <br />آري، يكي از همين برخوردها چندي قبل برايم پيش آمد.عصر جمعه بود.دلم داشت له ميشد.حال وحوصله نداشتم.اينجور وقتها هم هزاران جور ا�كار مريض،مزاحم و مادر ق... به ذهنم هجوم مي آورند و به خود كه ميآيم مي بينم كلي با خودم درگير شده ام. <br />زنگ در صدا كرد. در را كه باز كردم از تعجب شاخ درآوردم. بهمن همكلاس دبيرستانم با همان چهره شيطان و دوست داشتني داشت براندازم مي كرد.نمي دانم چطور بود كه از سال 68 كه ديپلم گر�ته بوديم ،الان من <br />به يادش آمده بودم ! آن وقتها هر قدر كه تعار� ميكردم بهمن تو نمي آمد ميگ�ت برام خطر داره ومن هم كه به ياد حر�ش بودم با هزار جور اصرار كشيدمش داخل و گ�تم: خطر مال زمان جواني ما بود ،الان خيالت <br />راحت باشد. با سلام صلوات وارد شد،اما ماتحت آقا هنوز به زمين نچسبيده بود كه پرسيد: خوب چند وقته كه ازدواج كردي !؟ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9571139?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-93996342002-02-05T06:38:00.000-08:002002-02-05T21:32:23.000-08:00به عنوان يك عضو تازه وارد تا كنون نتوانسته بودم نگاهي به وب لاگهاي همسايگان عزيز-البته به غير از چند تاي آنها ، بياندازم. اما همينكه گشتي در خانه هاي اين دوستان ميزنم متوجه اين نكته ميشوم كه اين جامعه نيز مانند ديگرهم تيرگانش متنوع، جالب و دوست داشتني است ، و همين تنوع و گوناگوني نوشته ها، موضوعات و به خصوص شخصيتهاي بوجود آورنده آنها ست كه آن را متمايز نموده است. <br />شايد از جهاتي به كلاس درس بزرگي ميماند كه هر نوع شاگرد و با هرطبع و سليقه و ر�تاري را در خود جاي داده. زرنگ، درس خوان،شيطان و آتيش پاره ،جسور،خجالتي،دعوايي، �ضول و...كه يكي از همين آتيش پاره ها بود كه توجه مرا به اين مقوله جلب كرد و نيز مرا اسير نوشته هاي خود !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9399634?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3260220.post-93589932002-02-04T04:47:00.000-08:002002-02-10T08:57:21.000-08:00سلام .امروز بالاخره با با كمك يكي از دوستان مش�ق اين لامصب را راه انداختيم.گ�تم لامصب،چونكه پدر صابچه را در آورد تا كم كمك راه بيا�تد. درهر صورت لازم است كه در همين جا از كمك وراهنماييهاي عزيزان: آقا عباس(همين جا) ،قدير خان(�نلاند) و ندا خانم(سويس) تشكر كنم. تا چه شود!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3260220-9358993?l=jingili.blogspot.com' alt='' /></div>Jalalhttp://www.blogger.com/profile/11134559302637400297noreply@blogger.com